Halid Ziya Uşaklıgil – Verboden liefde (fragment)

Ze waren inmiddels zo gewend aan de toevallige ontmoetingen met de mahoniehouten roeiboot, botsingen haast, dat ze vandaag op de terugweg van Kalender niet leken op te merken dat hij hen opnieuw rakelings passeerde. Het vaartuig gleed voorbij zonder dat er bij de chique, elegante passagiers van de witte boot ook maar een spoortje opwinding te bespeuren was, of een geschrokken kreetje te horen; Peyker, die enigszins scheef zat om naar beide kanten te kunnen kijken, keek niet op of om en ook het door een witte sluier omlijste, ernstige en zorgelijke gezicht van Bihter, die, met haar rug naar de oever gezeten, staarde naar een stoomboot die zijn rookwolken over de Anatolische oever van de Bosporus uit blies, bleef volledig onbewogen. Alleen hun moeder, haar haren geblondeerd en haar ogen dik omrand met kohl, wat ze iets ondoorgrondelijks gaf, keek op met een afkeurende blik, waarin een nauw verholen dankbaarheid meetrilde, en bleef als enige niet volledig onaangedaan door de mahoniehouten boot. Lees verder…

En de hele wereld dreunde mee – Oğuz Atay’s overdonderende ‘Het leven in stukken’

Als je begint in een nieuwe literatuur, in een taal die je net aan het leren bent, dan blijken die boeken later vaak te zijn omgeven met herinneringen aan het lezen zelf, aan de verovering van de taal, de fascinatie die die oproept. Zo blijft Bir avuç gökyüzü van Çetin Altan voor mij altijd het eerste echte boek dat ik in het Turks heb doorgeworsteld, een roman waar ik me niet meer dan de sfeer en een paar details van herinner omdat ik zo veel met het woordenboek in de weer was. Over Cevdet Bey ve oğulları (De heer Cevdet en zonen), een familiekroniek en het debuut uit 1982 van Orhan Pamuk, hangt voor altijd een triomfantelijke glans, omdat dat het eerste Turkse boek was dat ik gewoon, in het gras kon lezen, zonder maar een grammatica in de buurt. En Tutunamayanlar (Het leven in stukken) een hele tijd daarna, blijft het boek waar ik het eerst en het vaakst hardop om heb zitten lachen. En dat ook afgezien daarvan overdonderend was – dat zoiets kon, in het Turks!

Lees verder…